زبان الکن

 

زبان الکن

 

عنوان شعر اول : _

سرِ صبح، پنجره هارا باد

سرِ صبح، تخت دو نفره را باد

صبحانه را باد

نهار راباد

قرص های ساعت دو بعداز ظهر را باد

گرمای عصر را باد

قرص های ساعت 7 عصر را باد

شام را باد

قرص های خواب را باد

کابوس های نیمه شب را باد

سیگارهای سحر را باد

سر صبح، پنجره ها را باد

 

محمد ولی وردی پسندی

 

نقد این شعر از : محمد مستقیمی (راهی)

 

عنوان شعر اول : _

سرِ صبح، پنجره هارا باد

سرِ صبح، تخت دو نفره را باد

صبحانه را باد

نهار راباد

قرص های ساعت دو بعداز ظهر را باد

گرمای عصر را باد

قرص های ساعت 7 عصر را باد

شام را باد

قرص های خواب را باد

کابوس های نیمه شب را باد

سیگارهای سحر را باد

سر صبح، پنجره ها را باد

 

نقد:

متنی که با آن روبرو هستیم به خاطر ضعف تألیف، نامفهوم است توجه کنید واژه‌ی «باد» اگر اسم است که هیچ یک از جملات متن، فعل ندارد و هیچ معنا و مفهومی نمی‌تواند در بر داشته باشد و اگر این واژه فعل است که فعل دعایی است که مخفف فعل «بواد» صیغه دعایی فعل «بود» است که باز هم با ساختار جملات سازگار نیست چرا که معنای فعل «باد» (خدا کند باشد) است مثل مبارک باد یعنی (خدا کند مبارک باشد) حال ببینیم متن با این مفهوم به کجا می‌رود:

سرِ صبح، پنجره هارا خدا کند باشد

سرِ صبح، تخت دو نفره را خدا کند باشد

صبحانه را خدا کند باشد

نهار را خدا کند باشد

قرص های ساعت دو بعداز ظهر را خدا کند باشد

گرمای عصر را خدا کند باشد

قرص های ساعت 7 عصر را خدا کند باشد

شام را خدا کند باشد

قرص های خواب را خدا کند باشد

کابوس های نیمه شب را خدا کند باشد

سیگارهای سحر را خدا کند باشد

سر صبح، پنجره ها را خدا کند باشد

می‌بینیم که با هیچ یک سازگار نیست چرا که نویسنده معنای این فعل را نمی‌داند اگر می‌دانست دست کم نشانه «را» را در تمام جملات نمی‌آورد چرا که اگر «را» را نشانه مفعول بگیریم این فعل ربطی است و مفعول پذیر نیست و اگر بخواهیم «را» را به ساختار آرکائیک زبان ببریم و حرف اضافه معنا کنیم شاید با یکی دو مورد سازگار باشد مثلاً اگر «را» را به جای حرف اضافه‌ی «برای» قرار دهیم بعضی جملات تا اندازه‌ای شکل می‌گیرد که آن هم با نهاد محذوف که باز بی‌معنا می‌شود:

سرِ صبح، برای پنجره ها خدا کند باشد

سرِ صبح، برای تخت دو نفره خدا کند باشد

برای صبحانه خدا کند باشد...

و هیچ کدام از جملات نهاد مسندالیهی ندارد.

تازه اگر تمام این ایرادها را برطرف کنید متنی ساده است که می‌تواند تا قیام قیامت به همین سیاق ادامه داشته باشد فرض بگیرم که نهاد جملات «او» است چه اتفاقی می‌افتد: خدا کند او همه جا باشد همین است و این متن با این ساختار نمی‌تواند شعر باشد.